آخرین خبرها
منگنز

منگنز

اولين بار کمبود منگنز در سال 1972 شناخته شد، که با  نشانه‌های کاهش وزن، التهاب پوستي، تهوع و استفراغ، تغيير رنگ پوست  و کاهش رشد مو بروز کرد.

منگنز جزئي از آنزیم‌هایی است که در متابوليسم کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها فعاليت دارند. منگنز در بسياري از ترکيبات آنزيمي ديگر نيز يافت می‌شود.

در مفاصل، بافت استخواني، رشد و ترميم بدن و رنگ مو نيز نقش مهمي دارد.

 

عوارض کمبود منگنز:

خوشبختانه کمبود این ماده معمولاً به‌ندرت بروز می‌کند. کمبود منگنز موجب کاهش وزن، التهاب پوستي، تهوع و استفراغ، تغيير رنگ پوست و کاهش رشد مو، اسپاسم و گرفتگی عضلانی، ریتم نامنظم قلب، افزایش فشار خون، حواس پرتی و مشکل تمرکز مي‌شود.

هم‌چنین کمبود منگنز در بروز یا تشدید بیماری‌های دیگر نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد، از جمله:

صرع: يک مطالعه در سال 1960 نشان داده است موش‌هایی که دچار کمبود منگنز بوده‌اند بيشتر مستعد ابتلا به تشنج هستند و نوار مغزي آن‌ها حاوي فعالیت‌های تشنجي است.

ديابت: افراد مبتلا به ديابت در مقايسه با اشخاص سالم به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای منگنز کمتري دارند. منگنز سطح قند خون را در افراد ديابتي کاهش می‌دهد.

پوکي استخوان: از دست رفتن توده‌ی استخواني بعد از يائسگي به‌سرعت شروع می‌شود و می‌تواند منجر به پوکي استخوان گردد. منگنز و ديگر عناصر کمياب استحکام استخوان را در زنان بعد از يائسگي افزايش می‌دهند.

 

مغزها و دانه ها

منابع طبیعی و گیاهی منگنز:

حبوبات، غلات کامل، تخمه‌ی کدو، تخم کتان، کنجد، آجيل (مغزها و دانه‌ها، به‌خصوص فندق)، سبزی‌های با برگ سبز پررنگ هستند. در واقع گياهخواران بيشترين دريافت را دارند، چرا که اغلب منابع منگنز، گياهان هستند.

 

عوارض مصرف بیش‌ازحد مکمل‌های شیمیایی منگنز:

بدانید که میزان زیاد منگنز در بدن خطرناک است. در واقع مصرف و جذب بیش‌ازاندازه این ماده‌ی معدنی می‌تواند باعث مسمومیت، آشفتگی، بی‌نظمی حافظه، مشکلات عصبی، کاهش اشتها و غیره می‌شود.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*