سرخط خبرها
خانه / با بزرگان / لیلی و مجنون (۱)

لیلی و مجنون (۱)

چون رایت عشق آن جهانگیر

شد چون مه لیلی آسمانگیر

هر  روز  خمیده نام تر گشت

در  شیفتگی  تمام تر  گشت

هر شیفتگی کزان نورد است

زنجیر بر   صُداع   مرد   است

برداشته  دل  ز  کار  او  بخت

درمانده  پدر  به کار او سخت

میکرد   نیایش  از  سر  سوز

تا   زان  شب  تیره بردمد روز

حاجتگاهی ! نرفته  نگذاشت

الّا که برفت و دست برداشت

خویشان  همه  در  نیاز  با  او

هر  یک  شده  چاره ساز با او

بیچارگی    ورا     چو     دیدند

در   چاره گری   زبان  کشیدند

گفتند    به      اتّفاق     یکسر

کز   کعبه  گشاده  گردد این در

حاجتگه جمله ی جهان اوست

محراب  زمین  و آسمان اوست

پذرفت    چو    موسم  حج  آید

ترتیب     کند     چنانکه     باید

چون موسم حج رسید،برخاست

اشتر   طلبید  و محمل آراست

فرزند   عزیز   را   به  صد  جهد

بنشاند   چو   ماه در یکی مهد

آمد سوی کعبه،سینه پر جوش

چون  کعبه  نهاد حلقه بر گوش

گوهر   به   میان   زر  برآمیخت

چون  ریگ بر اهل ریگ میریخت

شد   در  رهش از بسی خزانه

آن    خانه ی    گنج   گنجخانه

آن  دم  که  جمال کعبه دریافت

در      یافتن    مراد    بشتافت

بگرفت   به  رفق  دست  فرزند

در سایه ی کعبه داشت یکچند

گفت:ای پسر،این نه جای بازیست

بشتاب،که جای چاره سازیست

در حلقه ی کعبه حلقه کن دست

کز حلقه ی غم بدو توان رست

بنگر که چگونه در عذابی

درخواه مراد تا بیابی

خود را نفسی بیار با خود

دستی بخدا برآر با خود

با خویشتن آی ساعتی هان

خود را و مرا ز غصّه برهان

گو : یا رب ! ازین گزافکاری

توفیق دهم به رستگاری

رحمت کن و در پناهم آور

زین شیفتگی به راهم آور

از جان من این قضا بگردان

زین عشق دل مرا بگردان

دریاب که مبتلای عشقم!

وازاد کن از بلای عشقم!

مجنون چو حدیث عشق بشنید

اوّل   بگریست   پس     بخندید

از   جای  چو مار حلقه برجست

در حلقه ی زلف  کعبه زد دست

می گفت   گرفته   حلقه بر در :

کامروز   منم  چو   حلقه  بر در

درحلقه ی عشق جان فروشم

بی حلقه ی   او   مباد   گوشم

گویند ز عشق کن جدایی

این نیست طریق آشنایی

من قوت ز عشق میپذیرم

گر میرد عشق ! من بمیرم 

پرورده ی عشق شد سرشتم

جز عشق مباد سرنوشتم

آن دل که بود ز عشق خالی

سیلاب غمش بُراد حالی

یا رب ! به خدایی خداییت!

وانگه به کمال پادشاهیت

کز عشق به غایتی رسانم

کو ماند اگرچه من نمانم

از چشمه ی عشق ده مرا نور

وین سرمه مکن زچشم من دور

گرچه ز شراب عشق مستم 

عاشق تر ازین کنم که هستم 

گویند که خو ز عشق واکن

لیلی طلبی ز دل رها کن

یا رب ! تو مرا به روی لیلی

هر روز بده زیاده میلی

از عمر من آنچه هست برجای

بستان و به عمر لیلی افزای

گرچه شده ام چو مویش از غم

یک موی نخواهم از سرش کم

از حلقه ی او به گوشمالی

گوش دل من مباد خالی

بی باده ی او مباد جامم

بی سکّه ی او مباد نامم

جانم فدی جمال بادش

گر خون خوردم حلال بادش

گرچه ز غمش چو شمع سوزم

هم بی غم او مباد روزم

عشقی که چنین به جای خودباد

چندان که بود یکی به صد باد 

می داشت پدر به سوی او گوش

کاین قصّه شنید ، گشت خاموش

دانست    که    دل    اسیر   دارد

دردی       نه       دواپذیر      دارد

چون رفت به خانه سوی خویشان

گفت    آنچه    شنید پیش ایشان

: کاین شیفته ای که بندبشکست

چون حلقه ی کعبه دید در دست

زو زمزمه ای شنید گوشم

کاورد چو زمزمی به جوشم

گفتم مگر آن صحیفه خواند

کز محنت لیلیش رهاند

او خود همه کام و رای او گفت

نفرین خود و دعای او گفت

                                                                                                                                  (  منظومه ی لیلی و مجنون اثر حکیم نظامی گنجوی)

همچنین ببینید

افتتاح جلسات تغذیه طبیعی در سال ۱۳۹۷

دوستان و بهبودیافتگان عزیز با عنایت و لطف پروردگار، جلسات تغذیه طبیعی در سال ۹۷ …

۳ دیدگاه

  1. هزار سال ز مردن لیلی می گذرد
    هنوز مردم چادر نشین سیاه پوشند .
    سینه ام دکان عطاری است دردت چیست ،تو اگر عازم مسجدسلیمانی میرسی تبریز ،عاشقی بی شک ،من برای عاشقی همچین گریه کردن گریه کردن ،راه رفتن میکنم تجویز ،سینه ام دکان عطاریست دردت چیست؟شنبلیله ،
    ،رازیانه واحه و ترخون .
    تقدیم به شما.

  2. بسیار زیبا بود .بینهایت ممنون.از زحمات بیدریغتان سپاسگزارم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *